Pytania i jasne odpowiedzi

Dlaczego pracę Idy Rolf tak długo pomijano?

Z dwóch powodów: jeden instytucjonalny, drugi metodologiczny.

Instytucjonalnie Rolf odeszła z badań akademickich i pracowała poza medycyną głównego nurtu, czerpiąc z osteopatii, chiropraktyki, homeopatii i jogi. Nigdy nie wykształciła się na lekarkę, a establishment medyczny miał niewiele powodów, by się nią zajmować.

Powód metodologiczny jest dziwniejszy i ciekawszy. Sekcja anatomiczna usuwała powięź, by odsłonić mięsień pod spodem — traktowano ją jak materiał wypełniający i usuwano. Tkanka obecna w każdym preparacie pozostawała więc funkcjonalnie niewidoczna dla samej dziedziny poświęconej badaniu ciała. Dłuższą wersję znajdziesz tutaj.

Czy Ida Rolf odkryła powięź?

Nie, i to twierdzenie nie wychodzi jej na dobre. Anatomowie dobrze znali powięź, występowała w każdym podręczniku.

Jej twierdzenie dotyczyło znaczenia powięzi, nie jej istnienia: że ta rutynowo usuwana tkanka łączy całe ciało, strukturalnie rozstrzyga o tym, jak ciało organizuje się wobec grawitacji, i poddaje się przekształcaniu.

Czy Ida Rolf pracowała jako naukowczyni?

Tak, i to znakomicie. Właśnie ta część jej historii bywa najczęściej pomijana. W 1916 roku ukończyła chemię w Barnard College, z wyróżnieniami akademickimi i przyjęciem do Phi Beta Kappa. W 1920 roku uzyskała doktorat z biochemii w College of Physicians and Surgeons Uniwersytetu Columbia, pod kierunkiem Phoebusa Levene’a. Przez mniej więcej dekadę pracowała jako badaczka w Rockefeller Institute for Medical Research i opublikowała szesnaście prac naukowych o biochemii fosfolipidów.

W 1926 roku studiowała matematykę i fizykę atomową u Petera Debyego i Erwina Schrödingera w Zurychu, a także biochemię w Instytucie Pasteura w Paryżu. Pełna biografia.

Jak film ma się do dzisiejszych badań nad powięzią?

Dzisiejsze badania podjęły szereg pytań postawionych przez Rolf: mechaniczne właściwości powięzi, jej połączenia w całym ciele oraz jej rolę w postawie i przenoszeniu sił. Uderza to, że w ogóle rozpoznała je jako pytania, dekady przed tym, nim można było zastosować do nich USG czy rezonans magnetyczny.

Twierdzenie filmu dotyczy pierwszeństwa obserwacji, nie potwierdzenia wyników. Czy określone terapie manualne dają określone efekty kliniczne, to osobne, wciąż sporne pytanie, którego film nie próbuje rozstrzygać.

Co znaczy Integracja Strukturalna i jak ma się do Rolfingu®?

Integracja Strukturalna to nazwa metodologii stworzonej przez Idę Rolf: systemu przebudowy ciała i edukacji ruchowej, rozwijanego przez około pięćdziesiąt lat i kontynuowanego przez jej uczniów po jej śmierci w 1979 roku. Rolfing®, Anatomy Trains®, Hellerwork® i pozostałe to markowe wersje różnych instytutów. Szkoły różnią się akcentami i programem, tak jak szkoły w każdej dyscyplinie.

Metoda uwalnia segmenty ciała z długo utrzymywanych wzorców napięcia, tak by mogły ułożyć się na nowo wokół środkowej osi pionowej — tego, co Rolf nazywała Linią — w bardziej ekonomicznej relacji z grawitacją.

Skąd pochodzi materiał archiwalny?

Zebranie go wymagało realnego wysiłku. Nie zachowały się żadne zdjęcia Rolf sprzed mniej więcej siedemdziesiątego roku jej życia.

Przez dwa lata produkcja przeszukiwała archiwa, gromadząc dokumenty, fotografie, korespondencję, relacje pisemne i nagrane wywiady, i zrekonstruowała z nich zarówno jej biografię, jak i rozwój Integracji Strukturalnej. Nagrane wywiady liczyły się najbardziej: pozwoliły jej opowiedzieć własne życie. Każde słowo, które wypowiada w filmie, pochodzi wprost z jej własnych wywiadów i zapisów kursów.

Jaki jest stosunek twórców filmu do Integracji Strukturalnej?

Reżyser Aleš Urbanczik praktykuje Integrację Strukturalną od 1993 roku, kiedy szkolił się u Petera Melchiora i Emmetta Hutchinsa — dwóch pierwszych instruktorów wyszkolonych przez Rolf. Współzałożył European Guild for Structural Integration i prowadzi jej szkolenia podstawowe. Film powstał niezależnie, we współpracy z EGSI.

Czy można wykorzystać film do nauczania lub pokazów grupowych?

Tak, i tak się go regularnie wykorzystuje. Przy 98 minutach i napisach w dziewięciu językach nadaje się do programów szkoleniowych, kursów uniwersyteckich i grup terapeutów na całym świecie.

W sprawie licencji instytucjonalnych oraz zapytań bibliotek i platform edukacyjnych prosimy o kontakt z dystrybutorem Random Media. Informacje o spotkaniach dyskusyjnych znajdziesz w dziale Pokazy.

Gdzie mogę go obejrzeć?

Na Vimeo, Amazonie i Google Play, a także na DVD. Amazon i Google Play nie obsługują Europy, więc stąd pozostają Vimeo albo DVD. Wszystkie dziewięć wersji napisów — angielska, niemiecka, francuska, włoska, hiszpańska, portugalska, polska, czeska i japońska — jest dostępne wyłącznie na Vimeo.